بررسی عدالت آموزشی اساتید با فریبکاری علمی و رفتارهای مدنی- تحصیلی دانشجویان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

دانشجوی دکتری مدیریت آموزش عالی، دانشکده مدیریت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه عدالت آموزشی اساتید با فریبکاری تحصیلی و رفتارهای مدنی- تحصیلی در دانشجویان است. طرح کلی تحقیق کمی و روش آن توصیفی از همبستگی می باشد. جامعه آماری پژوهش کلیه دانشجویان دانشگاه خوارزمی تهران که در سال تحصیلی 99-1398، و تعداد آنها مشتمل بر 14542 نفر بوده اند، می باشد. نمونه تحقیق تعداد 375 نفر از دانشجویان از طریق روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. برای جمع‌آوری اطلاعات از سه پرسشنامه محقق ساخته، عدالت آموزشی (20 سوال) (EJQ)، رفتارهای مدنی – تحصیلی (10 سوال) (ECBQ) و فریبکاری تحصیلی (19 سوال) (ECQ) استفاده شده است. صحت روایی محتوایی و صوری ابزارها توسط پنج نفر از اساتید و متخصصین این حوزه مورد بررسی و تایید شد. همچنین پایایی آنها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ بدست آمد که برای هر پرسشنامه به ترتیب 93/0، 91/0 و 96/0 محاسبه شده است که حکایت از تایید پایایی ابزار اندازه‌گیری پژوهش دارد. آزمونهای آماری برای تجزیه و تحلیل دادهها در این پژوهش ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی ساده، تحلیل مدل معادلات ساختاری و همچنین آزمونهایF و T از طریق نرم افزار SPSS و AMOSاستفاده شده است. یافته‌ها نشان میدهد که بین عدالت آموزشی و فریبکاری تحصیلی رابطه منفی و معنادار و بارفتار مدنی- تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. سایر یافته‌ها بیانگر آن است که متغیر عدالت آموزشی پیش‌بینی‌کننده مناسبی برای متغیرهای فریبکاری تحصیلی و رفتار مدنی تحصیلی دانشجویان است. همچنین نتایج حاصل از مدل معادلات ساختاری نشان از تاثیر مثبت عدالت آموزشی بر رفتار مدنی تحصیلی، و تاثیر معکوس بر فریبکاری تحصیلی دارد. به عبارتی عدالت آموزشی اساتید در کاهش فریبکاری تحصیلی نقش به سزایی دارد و احترام، رعایت شرایط و توجه به نیازهای دانشجویان از سوی استادان، آنان را به سمت رفتارهای مطلوب و عادلانه سوق میدهد و حس ارزشمندی و خودباوری را در دانشجویان ایجاد میکند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Investigating the Educational Justice of Professors and Students' Scientific Cheating and Civic-Educational Behaviors (Case Study: Kharazmi University Students)

نویسنده [English]

  • kamran malekpour lapari
چکیده [English]

The aim of this study was to investigate the relationship between educational justice of professors and students' scientific cheating and civic-educational behaviors. It is a quantitative research and its method is description correlation. The statistical population of the study is all students of Kharazmi University of Tehran in the 2020-21academic year, and they were 14542 people. Research sample was 375 students who were selected through simple random sampling based on Morgan table. Three researcher-made questionnaires, Educational Justice Questionnaire (EJQ), Educational Citizenship Behaviors Questionnaire (ECBQ) and Educational Cheating Questionnaire (ECQ) were used to collect data. The validity of the content and face validity of the tools was reviewed and confirmed by five professors and experts in this field. Also, their reliability was obtained using Cronbach's alpha coefficient, which was calculated to be 0.93, 0.91 and 0.96 for each questionnaire, respectively, which indicates the confirmation of the reliability of the research measurement tool. Statistical tests were used to analyze the data. In this study, Pearson correlation coefficient, simple linear regression, structural equation model analysis and F and T tests were used through SPSS and AMOS software. Findings show that there is a negative and significant relationship between educational justice and educational cheating and educational citizenship behaviors. Other findings indicate that the variable of educational justice is a good predictor of educational cheating and educational citizenship behaviors of students. Also, the results of the structural equation model show the positive effect of educational justice on educational citizenship behaviors, and the opposite effect on educational deception. In other words, the educational justice of professors plays an important role in reducing educational cheating and respect, observance of conditions and attention to the needs of students by professors, leads them to desirable and fair behaviors and creates a sense of value and self-confidence in students.

کلیدواژه‌ها [English]

  • educational justice
  • Educational deception
  • Educational citizenship behaviors
امرائی، حسن (1388). مهندسی سیاست، تهران شوکا، چاپ اول. ص 56.
ایزانلو، عذرا. موسوی گرمارودی، مرتضی. اکبری لاکه، مریم (1390). عوامل موثر در برقراری عدالت آموزشی، مجله افق توسعه آموزش پزشکی، دوره 4 شماره 2. ص 189.
بابادی عکاشه، زهرا، شریف، سیدمصطفی و جمشیدیان، عبدالرسول (1389) تامین و گسترش برابری فرصت ها و عدالت آموزشی در آموزش و پرورش استان اصفهان، رفاه اجتماعی، 10(37) 287 – 305.
ثناگو، اکرم. نوملی، مهین، جویباری، لیلا (1390). تبیین عدالت آموزشی در دانشجویان علوم پزشکی: بررسی دیدگاه و تجربیات دانشجویان علوم پزشکی، نشریه توسعه آموزش پزشکی. شماره3، 44- 39.
روشن، احمد رضا. (1391). عدالت آموزشی و برابری فرصت در آموزش عالی، مجموعه مقالات چهارمین همایش اقتصاد ایران، ص 170-153.
سیاری, حبیب ا..., لطفی پور, پیمان, کاظم پور, اسماعیل. (1391). تأثیر آموزش مبتنی بر فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات در توسعه عدالت آموزشی. فصلنامه روان شناسی تربیتی, 8(23), 2-28.
شیربگی، ناصر؛ وکیلی، ناهید (1392). بررسی نگرش دانش آموزان به تکلیف درسی و ارتباط آن با راهبردهای مدیریت تکالیف، نشریه مطالعات آموزش و یادگیری، 2، (5)،87-112.
صفارحیدری، حجت و حسین نژاد، رزا (1393) رویکردهای عدالت آموزشی (نگاهی به جایگاه عدالت آموزشی در سند تحول بنیادین نظام آموزش و پرورش ایران)، پژوهشنامه مبانی تعلیم و تربیت، 4(1)، 72-49.
علیوردی نیا، اکبر.صالح نژاد، صالح (1392). بررسی عوامل موثر در اقدام به تقلب دانشجویان، فصلنامه اخلاق در علوم و فناوری، شماره 1، 93- 85 .
فاضل، رقیه (1390). عدالت تربیتی در سند تحول راهبردی آموزش و پرورش/ نقد و راهکار، سند تحول آموزش و پرورش، ص 13.
کاظم پور, اسماعیل, افتخاری, ارکیده. (1392). ارائه مدلی برای ارزیابی عدالت آموزشی در آموزش متوسطه. فصلنامه رهبری و مدیریت آموزشی، 7 (3) 65-76.
گل پرور، محسن (1389). رابطه اخلاق و عدالت آموزشی با پرهیز از فریبکاری علمی، فصلنامه اخلاق در علوم و فناوری، شماره­ی 1و 2، (5) ص 66-57.
گل پرور، محسن. جوادیان، زهرا. مصاحبی، محمد رضا (1390). الگوهای ساختاری رابطه عدالت آموزشی با رضایت از تحصیل، نتایج، رفتارهای مدنی تحصیلی و فریب­کاری، فصلنامه اندیشه های تازه در علوم تربیتی، شماره25 ، 102- 87 .
گل پرور، محسن؛ جوادیان، زهرا؛ اسماعیلیان اردستانی، زهره (1389)، بررسی نقش اخلاق تحصیلی،‌ عدالت و بی عدالتی آموزشی در رفتارهای مدنی-تحصیلی دانشجویان، فصلنامه اندیشه­های تازه در علوم تربیتی، شماره 4، دوره 5، صص 41-25.
مسعودی، عصمت و جواهری، منوچهر. (1383)تحلیل دسترسی به فرصتهای برابر در توسعه آموزش عالی دولتی در کشور. فصلنامه پژوهش و برنامه ریزی در آموزش عالی. ۹ (۱) :۷۳-۹۵
مهدی نژاد، ولی؛ شایسته، ناظری (1393). ادراک اعضای هیات علمی از اعتبار ارزشیابی های دانشجویان از تدریس و تاثیر آن بر تدریس و روحیه آنها، مطالعات آموزش و یادگیری،2 (6)، 108-136.
نصیری و لیک بنی، فخرالسادات. گیلانی، مریم. اسکندری، اصغر. (1393). رابطه بین هوش اجتماعی و رفتار مدنی تحصیلی با اثربخشی آموزشی دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه بوعلی سینا همدان، رهیافتی نو در مدیریت آموزشی، شماره 1، (17)، 188- 175.
Bloodgood, J. M., Turnley, W. H., & Mudrack, P. (2008). The influence of ethics instruction, religiosity, and intelligence on cheating behavior. Journal of business ethics, 82(3), 557-571.
Brown, B. S., & McInerney, M. (2008). Changes in academic dishonesty among business students in the United States, 1999-2006. International Journal of Management, 25(4), 621.
Connolly, J., Lentz, P., & Morrison, J. (2006). Using the business fraud triangle to predict academic dishonesty among business students. Academy of Educational Leadership Journal, 10(1), 37.
Crown, D. F., & Spiller, M. S. (1998). Learning from the literature on collegiate cheating: A review of empirical research. Journal of business ethics, 17(6), 683-700.
Culp, J. (2020). Educational justice. Philosophy Compass, 15(12), 1-12.
DeFlaminis, W., Bryant, S. P., Cook, J., & Kirschbaum, D. (2014). An ounce of prevention: A guide for combating fraud in construction. Constr. Law., 34, 17.
Eshet, Y., Grinautski, K., Peled, Y., & Barczyk, C. (2014). No more excuses–personality traits and academic dishonesty in online courses. Journal of Statistical Science and Application, 2(3).
Fendler, R.J. and Godbey, J.M., 2020. Cheaters should never win: Eliminating the benefits of cheating. Journal of Academic Ethics, 14(1), pp.71-85.
Giesinger, J. (2017). Educational justice, segregated schooling and vocational education. Theory and Research in Education, 15(1), 88-102.
Lambert, E. G., & Hogan, N. L. (2004). Academic dishonesty among criminal justice majors: A research note. American Journal of Criminal Justice, 29(1), 1-20.
Lanier, M. M. (2006). Academic integrity and distance learning. Journal of criminal justice education, 17(2), 244-261.
Marshall, E. (2000). How prevalent is fraud? That's a million-dollar question. Science, 290(5497), 1662-1663.
Mosher, L. D. (2010). Critical Reflection, Educational Justice, and Teacher Formation in a Rural Setting. Doctoral dissertation. University of Redlands.
Mutch, W. A. C. (2011). Academic fraud: Perspectives from a lifelong anesthesia researcher. Canadian Journal of Anesthesia/Journal canadien d'anesthésie, 58(9), 782-788.
Ossai, M. C., Ethe, N., & Edougha, D. E. (2020). Development, Validation and Standardization of Tertiary Examination Behaviour Inventory: Diagnostic Instrument for Measuring Cheating Tendency in Educational Assessments. Education Quarterly Reviews, 3(3), 312-324.
Park, C. (2003). In other (people's) words: Plagiarism by university students--literature and lessons. Assessment & evaluation in higher education, 28(5), 471-488.
Prescott, P. A. (1989). Academic misconduct: Considerations for educational administrators. Journal of Professional Nursing, 5(5), 283-287.
Pullen, R., Ortloff, V., Casey, S., & Payne, J. B. (2000). Analysis of academic misconduct using unobtrusive research: A study of discarded cheat sheets. College Student Journal, 34(4), 616-616. Simon, F., Malgorzata, K., & Beatriz, P. (2007). Education and Training Policy No More Failures Ten Steps to Equity in Education: Ten Steps to Equity in Education. OECD Publishing.
Tibbetts, S. G., & Myers, D. L. (1999). Low self-control, rational choice, and student test cheating. American Journal of Criminal Justice, 23(2), 179-200.
 Whitley, B. E. (1998). Factors associated with cheating among college students: A review. Research in higher education, 39(3), 235-274.
Williams, M. S., & Hosek, W. R. (2003). Strategies for reducing academic dishonesty. J. Legal Stud. Educ., 21, 87.